Single Note

Remembrance Day....


(Πρώτη δημοσίευση 3 Σεπτέμβρη 2009 στο προσωπικό μου blog)

Μ Πως το λέει ο ποιητής??? Πως το λέει, θυμάσαι??? Θα σε ξανάβρω στους Μπαξέδες Τρεις του Σεπτέμβρη να γυρνάς και τσικουδιά στους καφενέδες τα παλικάρια, τα παλικάρια να κερνάς!! Μου τη βαράει τρομερά όταν κάποια τραγούδια τα παίρνουν κάποιοι και τα κάνουν σημαίες, είτε κομμάτων, είτε ομάδων, είτε μπουρδέλων!! Δεν με νοιάζει αν γράφτηκαν για κάποιο λόγο....Με νοιάζει απλά ότι υπάρχουν και κρατώ ότι θέλω από δαύτα... Κρατώ το παραπάνω ρεφραίν χωρίς να αγνοώ καθόλου τα κουπλέ του τραγουδιού...Όμως ρε παιδί μου κάτι περισσότερο χτυπάει μέσα μου σε αυτό το ρεφραίν.... Ο Δεν σου έχει συμβεί να έχεις αποτυπώσει στο μυαλό σου κάτι σκηνές?? Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια αλλά θυμάσαι και την παραμικρή λεπτομέρεια των στιγμών.... Παλιά(μιλάμε πολύ παλιά κάπου στα ξεκινήματα μου....) ένα Casio αρμονιάκι ήταν όλος μου ο κόσμος....Ειδικά εκείνο το βράδυ καλοκαιριού που όλη η χαρά του σπιτιού ήταν όταν μαζευόταν ο "μικρός" στο σπίτι ύστερα από ατελείωτες ώρες μπάλας στο γήπεδο....Ούτε ντους δεν προλάβαινε να κάνει! Το παιχνίδι που έβγαζε νότες ήταν στημένο και περίμενε...Εκείνη κι θειος απέναντι στον καναπέ να περιμένουν πότε θα του καβλώσει του μικρού να πατήσει το κουμπί και να ανάψει το πράσινο φωτάκι στο καντράν....Η αλήθεια είναι ότι το ‘παιζα δύσκολος από τότες. Έκανα νάζια και ντροπές για να με πιέσουν πιο πολύ να παίξω! Βλέπεις, το "ψώνιο" δεν είναι κάτι που κληρονομείται, απλά ανδρώνεται μέσα από τις εμπειρίες...Χαχαχαχχαχαχα -) Έλα, παι(δ)ι μου , παίξε κάτι όμορφο να ακούσει ο θειος σου -που σ’ αγαπάει- πόσο όμορφα παίζεις.... -) Σίγα που μ’ αγαπάει ρε μαμά!! Να διασκεδάσει θέλει.....( από τότε το μαλακισμένο πέταγε τις κουβέντες σαν μπόμπες...αν και δεν είχε βγει από τ' αυγό..) -) Έλα βρε καμάρι μου, μην κάνεις τον δύσκολο, παίξε κανένα νησιώτικο να τραγουδήσουμε..... -) Τι νησιώτικο ρε μαμά?? Θες κανένα βαλσάκι από αυτά που μαθαίνω στο ωδείο?? Είναι και της ηλικίας σας!!( και κακός από τότες, ο μαλακισμένος....) -) Έλα, έλα, μην μας σκας παίξε τα κύματα του Δούναβη... -) Εγώ θα τα παίξω, εσύ και ο θειος θα το χορέψετε??? Να σας δω να χορεύετε και τι στον κόσμο (γελάει το μαλακιστίρι....) -) Άσε Γιώργο τι λέει η μάνα σου, θέλω να μου παίξεις αυτό το τραγούδι του Καλογιαννη....Πως το λένε μωρέ??? Μιλάει κάτι για μπαξέδες. Έφερε μια κασέτα στο Συδνεϋ ένας σερβιτόρος μας στο εστιατόριο και από τότε παίζει συνεχεία στην Αυστραλία... -) Μπράβο θειοοο! Ωραίο τραγούδι ζήτησες! Πάμε: -) Αααααααααα!! Όχι τέτοια τραγούδια στο σπίτι μας!! Τι είμαστε Παπανδρεϊκά Πασόκια?? Ποτέ!!! Θα σου βγάλω την μπρίζα αν το παίξεις...Είπε η μάδερ με ύφος και πυγμή! Τ Θυμάμαι από μικρός ότι όποτε πλησίαζαν εκλογές είχαμε απίστευτο γέλιο στο σπίτι!!! Ο χαμός του χαμού! Ψόφαγα για εκλογές!! Ο μπαμπάς είχε μεγαλώσει στην Αμέρικα παρέα με τις μελωδίες του Γούντι Γκάθρι, του Ντίλαν, του Νιλ Γιανγκ και του Ντον Μακ Λιν. Είχε σφίξει το χέρι του ιδίου του Κέννεντι και του Μαρτιν Λουθερ Κινγκ όντας φοιτητής....Άκουγε για ρεπουμπλικάνους και μόνο σπυριά δεν έβγαζε.....Στο κολέγιο που δίδασκε σαν νεαρός καθηγητής τον είχαν στη μαύρη λίστα, αλλά σαν μέγας διπλωμάτης ο φάδερ, ήξερε να ελίσσεται!!(ευτυχώς κάτι πήρε ο γιος του από τέτοια ..χαχαχα) Η δε Μαμά??? Άσε.....θα ξεφύγεις!!! Πάντα του Αγίου Κωνσταντίνου είχαμε γιορτές και πανηγύρια στο σπίτι!! Ααααααα όλα κι όλα, γιόρταζε ο θειος μου και αδερφός της, αλλά ο νους της πήγαινε και αλλού….! Γιόρταζε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, κι ας ήταν εξόριστος και έκπτωτος. Δεν την ένοιαζε! Πάντα ήταν ο βασιλείας της! Την Φρειδερίκη(μάνα του) δεν την πήγαινε γιατί χάλαγε την εικόνα του παιδιού της...Χαχαχαχαχα!! Δεν θυμάμαι και εγώ πόσες φορές πήγαινα μαζί της στο ταχυδρομείο για να στείλει κάρτες και δώρα στον Κωνσταντίνο! Χαχαχαχα! Μια φορά μάλιστα είχε φτιάξει μπακλαβά και ήθελε να του στείλει το ταψί ολόκληρο μέσα σε ταπεράκι συσκευασμένο για αεροπλάνα!!! Χαχαχαχαχαχα! Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα απόγνωσης του υπαλλήλου...Χαχαχαχαχαχα -) Κυρία Πόπη μου, κάποια στιγμή θα ρθει στην Ελλάδα ο βασιλείας σου, θα του το δώσεις εδώ...Τι μας τυραννάς με το τάπερ?? Θες να μας το αφήσεις εδώ να τιμήσουμε εμείς τον μπακλαβά στο όνομα του βασιλεία?? Χαχαχαχαχαχα! Είπε ο έκπληκτος υπάλληλος και οικογενειακός φίλος! Η Ο θείος επέμενε στο σπίτι..... -) Γιωργάκη μου θα παίξεις τους "Μπαξέδες"....θέλει δεν θέλει η μάνα σου. Αλώστε είμαι καλεσμένος και όπως λέμε εμείς στα εστιατόρια μας, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.... -) Ε καλά τότε, παίξε του το παι(δ)ι μου αφού του αρέσει του θείου σου..... Oι νότες άρχισαν να βγαίνουνε με δυσκολία μέσα από τα παιδικά δάχτυλα.. Άλλωστε πρώτη φορά έπαιζα το άσμα...Από τότε κυβερνούσε μέσα μου το μουσικό αυτί και όχι τα δάχτυλα κι οι νότες στο χαρτί. Μια φορά το είχα ακούσει το τραγούδι αλλά χτύπησε η μουσική μέσα μου. Πάντα τις μισούσα τις νότες στο χαρτί! Έμαθα να τις διαβάζω αλλά έμαθα να αγνοώ την ψυχρότητα στην έκφραση τους. Μου αρέσει το "φευγιό" των περιλανώμενων ήχων και όχι η λογική του πενταγράμμου.... -) "Μοοοοονο......να γραφειςςςςς το ονομαααααα σου, και εκεινοοοο το γραφεςςςς μισοοοο, να συλλαβιζειςςςς τα ονειραααααα σου, κλπ, κλπ"....... Άρχισε να τραγουδάει ο θειος...και κοίταζε δακρυσμένος ψηλά στον τοίχο την φωτογραφία με το ασπροντημένο προσωπικό του στα μαγειρεία του "Συδνεϋ" που άφησε πίσω του για να ρθει Ελλάδα να παντρευτεί και να μείνει για πάντα εδώ..... -) Θαααααα σε ξαναβρωωωω στους Μπαξεδεςςςςς τρεις του Σεπτεμβρη να γυρναααας..... Ξαφνικά δεν άκουγα μόνο την βαριά φωνή του θειου....Πρώτη φορά την άκουγα να μην τραγουδάει νησιώτικα η μαντινάδες........Όχι δεν γκρεμίστηκε ο παραδοσιακός φούρνος μας στο σπίτι επειδή το τραγούδησε κι η μαδερ. Είπε μετά: "Τελικά είναι όμορφο τραγούδι όταν το τραγουδάς, άσχετα με το τι λέει" Ε Δεν υπήρχε παραμονή γάμου και χαράς στο χωριό το καλοκαίρι που να μην είχαμε παρέλαση από χωριανούς και χωριανές στο σπίτι.....Όλοι κάτι ζήταγαν... Πόπη?? Γράψε μου μαντινάδες για την βάφτιση του παιδιού μου...Πόπη?? Γράψε μου μαντινάδες που πέρασε το παιδί μου στη σχολή...Ποπη?? Φτιαξε μου μπακλαβαδάκια, κουραμπιεδάκια,....κλπ..κλπ….κλπ Ουφφφφφ.........Παρέλαση είχαμε στο σπίτι...Όμορφη παρέλαση όμως!! Βέβαια, να τα λέμε όλα! Έμαθα μέσα από όλές αυτές τις παρελάσεις ότι τα αμπελόφυλλα πρέπει να τα χεις στο χυμό λεμονιού από βραδύς για να νοστιμίσουν τα ντολμαδάκια..... Έμαθα κι άλλα πράματα που έλεγε πριν πάρει το μολύβι για να γράψει μαντινάδες.... "Πάντα να γράφεις απλά, μην βάζεις σάλτσες, οι σάλτσες είναι για τα κοκκινιστά και τις μακαρονάδες.... Όταν θα παίζει η λύρα τις μαντινάδες πρέπει ο άλλος που θα τις τραγουδά να νιώθει ακόμα και το ΚΑΙ στο στιχάκι σου....Τα πολλά περίσσια χαλού(ν) τα ίσια...." R Το ρολόι τώρα δείχνει 11:10 το βράδυ??? Α...ναι! Και τότε το 98 τέτοια μέρα, τέτοια ώρα ήτανε, είχε πολύ ζέστη για βράδυ...... Τώρα φυσάει.....Φυσάει λίγο και έχει δροσιά... Ο άνεμος όμως έχει αντίθετη κατεύθυνση....Φυσά από το παρελθόν στο σήμερα σαν ένα δυνατό όψιμο μελτέμι του Σεπτέμβρη....Σου τα φέρνει όλα μπροστά σου! Εδώ στον ίδιο βράχο, στο ίδιο χωριό, στο ίδιο σπίτι.....Στην ίδια τρομακτική ανάμνηση.... Κάποιοι θυμούνται ακόμα εκείνη τη πρώτη νύχτα του Χαμού....Τότε στο μπαλκονάκι....Δυο κιβώτια Μπακάρντι είχαν μετατραπεί από νερό που καίει σε ένα ατελείωτο αλκοολούχο δάκρυ..... Το αρμόνιο πια έχει αλλάξει, είναι ένα πανάκριβο επαγγελματικό εργαλείο..... Το Ρε ματζόρε όμως πάντα θα είναι ίδιο…ακόμα και τώρα 11 χρόνια μετά…. 3 του Σεπτέμβρη ήτανε.....Και οι μελωδίες δεν παύουν να σκορπούν τις νότες τους προς τη μεριά του ορίζοντα που βλέπει προς τη δύση του ηλίου....προς την δύση της ζωής ΤΗΣ.....

G


Featured Notes
Recent Thoughts
Archive

   © 2020 by Greek Avra