Single Note

Σαν Τζόκερ πια γυρεύεις....


(Πρώτη δημοσίευση 17 Νοεμβρίου 2009 στο προσωπικό μου blog)

Ιντροντάκτιον " Αμπάουτ Μι " Λόγια να γράψω προσπαθώ στιχάκια να συντάξω, τον έμμετρο το λόγο μου σαν στήθος θα προτάξω... Παρτ Ουάν " Αμπάουτ Χίστορι" Το έτος που γεννήθηκα πριν κάμποσα χρονάκια, στο δρόμο ήταν ο λαός και πίσω τα μπατσάκια. Όλοι με πάθος θέλανε το τύραννο να διώξουν, εκείνον και τους αυλικούς στο διάολο να σπρώξουν. Η σπίθα ήταν δυνατή το κίνημα μεγάλο, τη φλόγα μόνο θέλανε ν' ανάψουν δίχως άλλο. Τα γεγονότα ήρθανε μαζί κι οι εξελίξεις, και μια ματιά στο παρελθόν αν σου βαστά να ρίξεις. Ήτανε τότε τα παιδιά που γράφανε στους τοίχους, συνθήματα για ιδανικά απ' της καρδιάς τους στίχους. Ψωμί, παιδεία, λευτεριά κοσμούσαν τον κανόνα, η πάλη ήτανε σκληρή μα νιώθαν τον αγώνα. Στο τέλος τα κατάφεραν τους ένστολους να ρίξουν, και τη δημοκρατία μας στο μέλλον να τη δείξουν. Δεν ήτανε πολιτικοί μα ούτε και ηγέτες, στην εξουσία τη σκληρή δε γίνανε....ικέτες....(!!!???) Παρτ Του "Αμπάουν Νάου" Χρόνοι περάσαν αρκετοί κι εκείνα τα αλάνια, τους δρόμους τους διαλέξανε μες της ζωής τα χάνια. Άλλοι γινήκανε τρανοί, εκδότες, βουλευτάδες, τη μέρα αυτή τη διαλεχτή κομπάζουν σα γελάδες.... Πολλοί ακόμα διαλαλούν πως ήτανε στη πόρτα, εκείνη κει που έπεσε από του τανκ τη βόλτα. Μα πάλι υπάρχουνε κι αυτοί εκείνοι οι χιλιάδες, που με τα χρόνια γίνανε μανάδες....πατεράδες... Είν' αυτοί οι ανώνυμοι που μέσα τους ψελλίζουν, εκείνα τα συνθήματα που δάκρυα χαρίζουν... Τότε το θέλαν το ΨΩΜΙ πεινάγανε στους δρόμους, και τώρα μπρος στις τράπεζες τους ρίχνουνε τους ώμους... Τότε τη ψάχνανε πολύ τη δωρεάν ΠΑΙΔΕΙΑ, άμα την είδατε εσείς εγώ να γίνω...Μήδεια!!! Κ' έρχομαι στη δύσκολη τη πιο μεγάλη ιδέα, που βάρος έχει διαλεχτό μα είναι και μοιραία... Τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ γυρεύανε να νιώσουν στο πετσί τους, άλλοι το σώσαν το κορμί μα χάσαν τη ψυχή τους!! Κι εκείνο κει το ίδρυμα που λέει Πολυτεχνείο, άλλοι το θέλουν ιερό κι άλλοι κωλοχανείο.... Παρτ Θρι "Αμπάουτ Δε Εντ, SKORPIES SKEPSEIS..." Στο τέλος φτάνω φίλοι μου δεν θα κουράσω άλλο, μα δεν μπορώ να μου πατούν το δύσμοιρο μου κάλο.. Τότε φοράγανε στολές αυτοί που κυβερνούσαν, τις πίκρες και τα βάσανα σα τσίπουρο κερνούσαν. Μα τώρα είναι στα λαμέ, στις κυριλέ γραβάτες, κουστούμια ράβουν διαλεχτά με φουσκωτές τις βάτες. Σου τάζουνε τα δάνεια σου ρίχνουν υποσχέσεις, σε δείχνουνε στη κάμερα την ώρα που θα χέσεις.... Τις πίκρες και τα βάσανα μες το γυαλί θολώνουν, σαν η Πετρούλα εμφανιστεί οι μάγκες πια καυλώνουν. Τη ψήφο σου την ιερή όλοι σου τη ζητάνε, σου τάζουν καλοπέραση μα πάλι σε γαμάνε!!! Κάτσε και σύγκρινε λοιπόν το τότε και το τώρα, τα πάντα όλα γύρω σου τα βρέχει η ίδια μπόρα.... Γι' αυτή ρε φίλε πάλευες?? τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗ ΠΡΩΤΗ?? για κείνη που οι στρατηγοί?? σε βγάζανε προδότη?? Το ξέρω είναι δύσκολο το δάκρυ σου να νιώσεις, γιατί απά στο καναπέ σα κήτος έχεις λιώσει. Κάτσε παρέα μου λοιπόν και θα σου τραγουδήσω, το πιο φευγάτο το σκοπό στο τώρα θα χαρίσω.... Για σένα τον ανώνυμο που το μυαλό παιδεύεις, εκείνα τα συνθήματα σαν ΤΖΟΚΕΡ ΠΙΑ ΓΥΡΕΥΕΙΣ...

G


Featured Notes
Recent Thoughts
Archive

   © 2020 by Greek Avra