Single Note

Στο σταθμό του τρένου


(Πρώτη δημοσίευση 17 Ιουλίου 2018)

Κυριακή 1η Ιουλίου…Έχει μεσημεριάσει πια...Ο ήλιος βαράει αλύπητα στη πόλη του Elizabeth, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ανυπόφορη από την αντανάκλαση του ήλιου στα τζάμια των εκατοντάδων διπλοπαρκαρισμένων αυτοκινήτων στην Morris Avenue που γίνονται όλο και πιο πυκνά φτάνοντας κοντά στο βόρειο parking του σταθμού…

Δεν τις λες και τις ιδανικότερες συνθήκες για να πάει κάποιος να κάνει περατζάδα κατά τη διάρκεια αγώνα Μουντιάλ…

Είναι απίστευτα όμορφες όμως αυτές οι βόλτες εν μέσω μιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αγωνιά περιμένοντας το επόμενο τουρνουά για να απολαύσω περισσότερο τις εικόνες στους δρόμους και στα καταστήματα παρά τους ίδιους τους αγώνες…

Προτίμησα λοιπόν αντί να πάω σπίτι για να ξεκουραστώ μετά από ένα ατελείωτο επαγγελματικό μουσικό ξενύχτι στα stage του Manhattan να κάνω μια περατζάδα από το κέντρο της πόλης για να πάρω κλίμα Μουντιάλ. Ξαφνικά βλέπω κόσμο….πολύ κόσμο….πάρα πολύ κόσμο μαζεμένο εκεί στη βόρεια πλευρά του σταθμού να παρακολουθεί αγώνα σε μια τεράστια γιγαντοοθόνη, όχι δεν ήταν ένα φτηνό πανί προτζέκτορα, ήταν κανονική οθόνη σινεμά με ξύλινο πλαίσιο γύρω γύρω, ήταν λες και είσαι μπροστά σε έναν αυτοσχέδιο θερινό κινηματογράφο που μέχρι την επόμενη μέρα πρέπει να ξεστηθεί γιατί είναι εργάσιμη Δευτέρα και πρέπει να λειτουργήσει κανονικά και πάλι ολόκληρος ο σταθμός…

Κοντοστέκομαι με το αμάξι αποσβολωμένος με το θέαμα…Σε δευτερόλεπτα έρχονται 2 αστυνόμοι και μου κάνουν νόημα να κάνω δεξιά και να πάω να παρκάρω κι εγώ σε ένα σημείο που μπορούσα…Δεν ήταν ακριβώς ένα κανονικό παρκάρισμα αλλά ένα τριπλοπαρκάρισμα!!

Ο 1ος αστυνόμος έρχεται στο μέρος μου, κόβει ένα χαρτί απ’ το μπλοκάκι του μου δίνει και στυλό και αρχίζει να μου μιλάει Ισπανικά…Όταν κατάλαβε ότι δεν καταλαβαίνω λέξη, με ρωτάει στα αγγλικά πλέον τι γυρεύω εκεί…Του είπα ότι θα ήθελα να δω τον αγώνα μιας και μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο …Χαμογελάει και μου δίνει το χαρτί λέγοντας μου να γράψω, το όνομα μου, το κινητό μου και τη φράση, I am watching the game….Φυσικά το έκανα με χαρά μιας και είδα όλα μα όλα τα υπόλοιπα αμάξια να έχουν στο παρμπρίζ το ίδιο χαρτί γραμμένο στα Ισπανικά βέβαια…. Και έτσι κατέληξα κι εγώ από το πουθενά τριπλοπαρκαρισμένος στο parking του σταθμού με την ευγενική ανοχή των Ισπανόφωνων αστυνομικών της πόλης να είμαι έτοιμος να παρακολουθήσω τη παράταση στον αγώνα Ρωσία – Ισπανία.

Να κάνω μια παρένθεση εδώ και να πω ότι όταν πρωτογνώρισα το σημείο αυτό της πόλης, μαζί με αρκετά ακόμα κεντρικά τετράγωνα, το είχα ονομάσει Μπογκοτά (η πρωτεύουσα της Κολομβίας). Τα πάντα είναι γραμμένα στα Ισπανικά, παντού κυριαρχεί το κόκκινο, κίτρινο, μπλε τις Κολομβίας. Στις πινακίδες των εστιατορίων δεν θα βρεις κανένα «Αμερικάνικο» φαγητό, εδέσματα όπως Ajiaco, Bandeja Paisa, Lechona, Empanadas, κλπ κυριαρχούν παντού. Τα μόνα που μαρτυρούν ότι είσαι στο New Jersey είναι οι ταμπέλες των οδών και οι πινακίδες των παρκαρισμένων αυτοκινήτων.. Όταν δε παίζει η Εθνικής τους ομάδα, στο τοίχο της γέφυρας του σταθμού βάζουν μια τεραστίων διαστάσεων σημαία της χώρας τους που προκαλεί απλά….δέος….

Είναι λοιπόν περίπου 12:30 το μεσημέρι….Στον αγώνα Ρωσία – Ισπανία μόλις έχει τελειώσει η παράταση και οι ομάδες ετοιμάζονται για τα πέναλτι…Οι σερβιτόροι των γύρω μαγαζιών εκτός από το να παίρνουν παραγγελίες έχουν και μια άλλη αρμοδιότητα…Να μας ραντίζουν νερό με αυτοσχέδια τρυπημένα μπουκάλια ώστε να αντέξουμε τον καύσωνα… Δεν έχω παράπονο, αν και ήμουν κάπως πίσω έφαγα αρκετό δροσιστικό νερό στη μούρη…. Αρκετά πιτσιρίκια πάνω από 20 είχαν μαζευτεί σε μια γωνιά, κρατούσαν άλμπουμ και χαρτάκια panini και έκαναν ανταλλαγές…Λίγο πιο πέρα ήταν οι γονείς τους….κι αυτοί με άλμπουμ κι αυτοί με χαρτάκια…κι αυτοί να κάνουν ανταλλαγές….Παλάβωσα!! Ζήλεψα!! Αναθεμάτισα την ώρα και τη στιγμή που πριν 3 μήνες έκανα πίσω και δεν πήρα κι εγώ ένα άλμπουμ....Τώρα όμως ήταν αργά…όχι αργά όμως για ανάλογες αναμνήσεις…..!!!! Και εκεί που παρακολουθείς καθισμένος στη πλαστική καρέκλα ανέμελος και ιδρωμένος όλα αυτά τα ωραία να συμβαίνουν γύρω σου, αρχίζει ξανά η μετάδοση με τα προκαταρκτικά πριν από τα πέναλτι.

ΞΑΦΝΙΚΑ το πλήθος σηκώνεται και αρχίζει να φωνάζει….ESPANA....Έτσι στα καλά καθούμενα....Και όλο και περισσότεροι με απίστευτη ένταση και ΠΑΛΜΟ… ESPANA ESPANA, άτομα κάθε ηλικίας και φύλου με μπλούζες των Εθνικών Κολομβίας, Περού, Μεξικό, Χιλής, Αργεντινής, Ουρουγουάης αλλά και Ρεάλ, Μπαρτσελόνα να ωρύονται!!! Από το πουθενά να γίνεται ένας τζέρτζελος που μόνο στη Θύρα 7 έχω ζήσει… Σε δευτερόλεπτα σηκώνομαι κι εγώ και συνειδητοποιώ με έκπληξη κοιτώντας γύρω μου ότι σε ένα πλήθος 700-800 ατόμων είμαι ο μόνος που δεν φωνάζω μαζί με τους σερβιτόρους των γύρω μαγαζιών … Ρε γαμώτο τι έγινε λέω?? Διακτινίστικα ξαφνικά στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη από τη Μπογκοτά που βρίσκομαι???? Δίπλα μου ένας κοντοπίθαρος πολύ μαυριδερός παππούς με φανέλα του Περού που πλάι του φαινόμουν κάτι μεταξύ Φασούλα και Κινγκ Κονγκ με σκουντάει με νόημα του στιλ, εσύ γιατί δεν φωνάζεις…??

Του απαντώ σε άπταιστα…. αγγλοισπανικά….Sorry, me….Griego….

Χαμογελάει και με παρατάει στην έκπληξη μου….

Έχει περάσει η ώρα… Τα πέναλτι έφτασαν στο τέλος τους… Η Ισπανία αποκλείστηκε και μια ατελείωτη σιωπή επικρατεί στο χώρο, αλλά για λίγα δευτερόλεπτα…

Ξαφνικά πάλι τα ίδια αλλά τώρα διαφορετικά και πολύχρωμα….Κάποιος άρχισε να φωνάζει COLOMBIA…άρχισαν και οι υπόλοιποι, πανικός, άλλος MEXICO ακολουθούν και άλλοι δικοί του, άλλος ARGENTINA, άλλος COSTA RICA, άλλος URUGUAY, ο παππούς δίπλα μου PERU και να με σκουντάει στη μέση συνεχόμενα για να φωνάξω κι εγώ…Ένας πανζουρλισμός ήχου και εικόνας που όμοιο θέαμα δεν ξανάζησα στη ζωή μου… Ρίγος και ανατριχίλα!!!! Μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε ο DJ και άρχισε ένα ατελείωτο πάρτι με Σακίρα κλπ…κλπ…

Λίγο πριν φύγω τρελαμένος με αυτά που άκουγα και έβλεπα, ήρθε ένα ακόμα σοκ να με αποτελειώσει…. Δυο πιτσιρικάδες που ούτε 10 χρονών δεν ήταν φεύγανε αγκαλιασμένοι κλαίγοντας, ο ένας φορούσε τη φανέλα της Μπαρτσελόνα με το όνομα Μέσι και ο άλλος της Ρεάλ με το όνομα του Ίσκο… Τα πιτσιρίκια κλαίγανε πραγματικά και δυνατά παρόλο που το πάρτι είχε ξεκινήσει πλέον..

Εκείνη τη στιγμή πάγωσα και χωρίς να το θέλω το μυαλό και η ψυχή μου γύρισαν 36 χρόνια πίσω, το καλοκαίρι του 1982 που κι εγώ σαν 9χρόνος είχα ρίξει το κλάμα της ζωής μου όταν τελείωσε ο αγώνας Βραζιλία – Ιταλία…και αποκλείστηκε η αγαπημένη Σελεσάο…η πιο ΜΑΓΙΚΗ ομάδα ποδοσφαίρου που είδα με τα μάτια μου μέχρι σήμερα… Περπάτησα μέχρι το αυτοκίνητο βυθισμένος στο παρελθόν αλλά και εκστασιασμένος συνάμα από το παρόν που έζησα τη Κυριακή 1 Ιουλίου 2018. Ήταν μια μέρα που με έφερε ακόμα πιο κοντά σ’ αυτούς τους ανθρώπους που αγαπούν, την ιστορία, τη μπάλα, το ποδόσφαιρο και όχι τα συστήματα και τις σκοπιμότητες…Κυρίως βέβαια συνειδητοποίησα ότι αναγνωρίζουν τις βαθιές ρίζες της ύπαρξης τους….Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η πώρωση με την Ισπανία…

Είναι πολύ σημαντικό πράγμα στη ζωή να ξέρεις από που προέρχεσαι, να αναγνωρίζεις τις ρίζες σου… να αγαπάς εκείνους που σου έμαθαν τη γλώσσα που μιλάς….κυρίως όμως να σέβεσαι το παρελθόν….Χωρίς αυτό το παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον…. Να το ξαναπώ?? Χωρίς το παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον….

Καλημέρα

G


Featured Notes
Recent Thoughts
Archive

   © 2020 by Greek Avra