Single Note

Μια ατελείωτη Χαρμολύπη


(Πρώτη δημοσίευση 28 Απριλίου 2018 στο Facebook)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Έχουν περάσει ακριβώς 8 χρόνια από τότε που έκατσα να γράψω μερικές γραμμές εδώ μέσα...Όχι ένα απλό status, αλλά ολοκληρωμένες σκέψεις σε κείμενο...Είπα τώρα να σπάσω αυτή την ενσυνείδητη αποχή και να μιλήσω για κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να γραφτεί και το οποίο έζησα πριν από μια ακριβώς εβδομάδα...Κάτι μοναδικά συγκλονιστικό....

Όλα αυτά τα χρόνια εδώ στο Αμέρικα (8 τον αριθμό και προχωράμε ακάθεκτοι...) έχω δει και έχω ζήσει πράγματα. Έχω γνωρίσει και συνεργαστεί με Ανθρώπους και ανθρώπους....Είτε γνωστούς (σε υπερθετικό βαθμό..), είτε λιγότερο γνωστούς ή και καθόλου, άλλωστε εγώ αντιλαμβάνομαι με ένα δικό μου τρόπο την αναγνωρισιμότητα του κάθε ατόμου που είτε γνωρίζω, είτε συνεργάζομαι... . Η αφεντιά μου έχει δουλέψει σε Studios, σε stages, σε μαγαζιά μικρά και μεγάλα, όπως ακόμα και σε πάμπολλα αστραφτερά Music Halls...Καταστάσεις που ξεκινούν από τον απόλυτο επαγγελματισμό μέχρι τον πιο παιδικό ερασιτεχνισμό...Events που κατακλύζονται από την απόλυτη καρακιτσαρία προηγούμενων δεκαετιών μέχρι την πιο έντιμη μουσική αισθητική αλλά και δημιουργία...

Έχοντας στη φαρέτρα μου όλες αυτές τις εμπειρίες ξεκίνησα τη προηγούμενη Κυριακή 22 Απριλίου για μια ακόμα δουλειά...Μια ακόμα μέρα στη δουλειά που λέει και το γνωστό μότο...Φυσικά όλοι οι επαγγελματίες του χώρου ξέρουμε ότι καμιά δουλειά δεν είναι ίδια με τις προηγούμενες... Παρέα λοιπόν με το φίλο και συνάδελφο Νίκο Μανιουδάκη θα παίζαμε σε ένα private “party” (επίτηδες βάζω εισαγωγικά στη λέξη party) από τις 4 μέχρι τις 7 το βράδυ....Αυτό ξέραμε.....

Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Κατά τις 3 το μεσημέρι φτάνω στο χώρο....Ένα μικρό, ζεστό και όμορφο Ελληνικό μαγαζί στο South New Jersey που όμως δεν προσφερόταν για κανενός είδους μουσική εκδήλωση, λόγω της στενότητας του χώρου...Απόρησα...Τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ πέρα...??? Σε χρόνο ρεκόρ τα παιδιά του αφεντικού φτιάχνουν μια μεγάλη σειρά από τραπέζια για 35 άτομα. Εγώ με το Νίκο κάνουμε ένα υποτυπώδες sound setup σε μια γωνιά και έρχεται η στιγμή που το αφεντικό μας ανακοινώνει το είδος του “πάρτι” στο οποίο ήρθαμε να παίξουμε....

Μας λέει λοιπόν το αφεντικό επί λέξη: “ Παλικάρια έχω κλείσει το μαγαζί αποκλειστικά για τον φίλο μου που κάνει αυτό το “πάρτι”, δεν θα μπει άλλος πελάτης μέσα, παρόλο που είναι Κυριακή μεσημέρι. Είναι ένα ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΉΡΙΟ ΠΆΡΤΙ....Ο φίλος μου που τον λένε Βασίλη έχει επιθετικό καρκίνο του προστάτη και οι γιατροί του έδωσαν 6 μήνες ζωής....Σήμερα μπαίνει στο τελευταίο μήνα και αποφάσισε να κάνει ένα πάρτι με μουσική, να μαζέψει τους φίλους του και να τους αποχαιρετήσει..........”

Έχω μείνει παγωτό....στήλη άλατος...Έχω μείνει μαλάκας για να το πω όπως πραγματικά ένιωθα.....Κοιτάζω με ένα απλανές βλέμμα μια το αφεντικό, μια το Νίκο και μια τη κόρη του αφεντικού που παρακολουθούσε τη κουβέντα με δάκρυα στα μάτια....Βγαίνω έξω παρατώντας το setup.....Εκείνη την ώρα είναι σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα....Ο ήλιος βαράει καλά αν και κάνει ακόμα αρκετό κρύο στην ανατολική ακτή του ατλαντικού. Έχω ανατριχιάσει, σαν time lapse περνάνε από το μυαλό μου οι πολύ δύσκολες στιγμές του προσωπικού μου παρελθόντος....με κορυφαία εκείνη στις 5 Σεπτέμβρη του 1998, που την ημέρα της κηδείας της μητέρας μου έπρεπε να πάω να παίξω το ίδιο βράδυ σε μια τουριστική εκδήλωση....(θυμάσαι Γιώργο.........??? )

Την ώρα εκείνη που ήμουν έξω άρχισαν να έρχονται οι καλεσμένοι...Έβλεπα πρόσωπα σκυθρωπά, αμίλητα και με απόλυτη σοβαρότητα..Μάλιστα!! Τώρα δέσαμε!! Σκέφτηκα.. Τους βλέπω και με πιάνει ένα κρυφό νευρικό γέλιο...Ωχχχ....Θεε μου...τι είναι τούτο σήμερα....μονολογούσα δυνατά....Δεν είμαι ηθοποιός γαμώτο...σκέφτομαι....ΟΜΩΣ πρέπει να βγει η δουλειά...

ΝΑΙ!! Ξυπνάει μέσα μου ο στυγνός επαγγελματίας που με τόσο κόπο χτίζω τα τελευταία 25 χρόνια...Αυτό το 3ώρο πρέπει να βγει σωστά σήμερα...Χμμμ...Θα βγει??? Αναρωτιόμουν.....

Κάπου εκεί κατά τις 4 παρά εμφανίζεται ένας χαμογελαστός κύριος μπροστά στα πλήκτρα μου, την ώρα που έκανα sound check...

Γεια σας, είμαι ο Βασίλης και εγώ σας κάλεσα σήμερα...

Ένας κύριος, 74 χρονών που έχει τα κιλάκια του αλλά όσα κιλά έχει άλλη τόση θετική αύρα εξέπεμπε!! Μας εξηγεί πως θέλει να κυλήσει το πάρτι....Θα παίζουμε μόνο Ελληνική μουσική και τραγούδια και στο ενδιάμεσο θα παίρνει το μικρόφωνο και θα απευθύνεται στους φίλους τους έναν προς έναν....

Η πλάκα είναι πως το 99% των καλεσμένων είναι Αμερικάνοι....Έμαθα αργότερα από το αφεντικό πως το πάρτι ήταν για 70 άτομα, όμως κανένας από τους Έλληνες φίλους του δεν μπορούσε να έρθει σε αυτό το πάρτι...Ψυχικά δεν μπορούσαν, ενώ καλέστηκαν....Όμως 2 Αμερικάνοι συμφοιτητές του που είχε να τους δει 32 χρόνια ήρθαν από τη Καλιφόρνια για αυτό το πάρτι.....

Πριν λοιπόν ακουστεί η πρώτη νότα κάθομαι και αφουγκράζομαι το όλο κλίμα....35 άνθρωποι μαζεμένοι και σκυθρωποί και ΕΝΑΣ, ο (κατά τους γιατρούς) μελλοθάνατος, να είναι μέσα στη τρελή χαρά και να δίνει κουράγιο στους υπόλοιπους!!!!!!

Τα λεπτά περνούσαν περιέργως όμορφα ομολογώ....Τις μουσικές και τα τραγούδια τα διέκοπτε ο Κύριος Βασίλης που έπαιρνε το μικρόφωνο και απευθυνόταν προσωπικά στον κάθε φίλο του ενθυμούμενος στιγμές από το παρελθόν με τον καθένα....Από αταξίες μικροί, από γκομενοδουλειές στο κολέγιο, από ανέκδοτα με πολύ γέλιο, μέχρι κυνηγητά με την αστυνομία στους δρόμους του Jersey City... Στη συνέχεια έπαιρναν το μικρόφωνο οι καλεσμένοι και ανταπέδιδαν τις αναμνήσεις....Και έτσι κύλησε όλο το “πάρτι” με λόγους, μουσικές και εύθυμα τραγούδια....Μέχρι που φτάσαμε προς το τέλος....

Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ

Αν φίλοι μου νομίζετε ότι κάπου εδώ τελειώνει το “πάρτι”, τότε είστε γελασμένοι.... Πλησιάζοντας λοιπόν προς το τέλος, φέρνει το αφεντικό κάτι κιβώτια και τα ανοίγει.... Παίρνει το μικρόφωνο ο Κύριος Βασίλης και αρχίζει να μιλάει και να εξηγεί τι είχαν μέσα τα κιβώτια...

Τι είχε κάνει ο ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ αυτός άνθρωπος.....Είχε παραγγείλει και είχαν ετοιμάσει σε ατομική συσκευασία....κόλλυβα.....Ναι.....κόλλυβα!!! Το ξαναγράφω.....κόλλυβα!!!! Και αρχίζει να εξηγεί στους Αμερικάνους φίλους του τι είναι τα κόλλυβα και ποια η είναι η σημειολογία τους στην Ελληνοχριστιανική παράδοση για τη μνήμη του νεκρού....Μόλις τελείωσε το λόγο του έδωσε στον καθένα μας από ένα σακουλάκι ....Και κάπου εκεί τελείωσε το πάρτι.....

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Θα κλείσω αυτό το κείμενο με τα λόγια που είπα στον ευδιάθετο και από το πολύ ούζο φτιαγμένο Κύριο Βασίλη πριν πούμε καληνύχτα...

“Κύριε Βασίλη, έχω παίξει σε γάμους και μου έχουν δώσει μπομπονιέρες...Έχω παίξει σε βαφτίσεις και μου έχουν δώσει πάλι μπομπονιέρες, έχω παίξει σε βασιλόπιτες και έχω φύγει με κομμάτια πίτας, έχω παίξει σε επετείους, γενέθλια, γιορτές και έχω πάρει τόσα δώρα....Πρώτη φορά παίζω κάπου και ο τιμώμενος μου δίνει κόλλυβα στο τέλος....( πέφτει τρελό γέλιο και από τους δυο μας....) Κύριε Βασίλη θα ήθελα να σας παρακαλέσω κάτι....Και το κάνω πρώτη φορά αυτό στη καριέρα μου, να παρακαλέσω κάποιον πελάτη δηλαδή.... Αν θέλετε πάρτε μας τηλέφωνο του χρόνου για να παίξουμε στη γιορτή σας, τη Πρωτοχρονιά του 2019....Θα είναι η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΣΤΗ ΚΑΡΙΕΡΑ ΜΟΥ”

Χαμογελάει....σκύβει το κεφάλι με χτυπάει στη πλάτη.....και χωρίς να πει λέξη μου κάνει ένα νεύμα θετικό.....

Μπαίνω στο αυτοκίνητο για να φύγω και μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του παρακάτω τραγουδιού....Και το βάζω να παίξει....

Θεέ μου.....Πόσο μικρός και λίγος ένιωσα εκείνη τη Κυριακή 22 Απριλίου 2018 μπροστά στο μεγαλείο και τη δύναμη αυτού του Ανθρώπου....

Μια Ατελείωτη Χαρμολύπη εκείνη η βραδιά μου....

G


Featured Notes
Recent Thoughts
Archive

   © 2020 by Greek Avra