Single Note

Callejon 58 (Σοκάκι 58)


(Πρώτη δημοσίευση 14 Νοεμβρίου 2018 στο Facebook)

Η ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Τρίτη και 13, Νοέμβρης 2018 χθες. Μέρα ρεπό..Αλλά οι δουλειές, δουλειές...Ξύπνημα κυριολεκτικά από τα 7 χαράματα για να πάω το αμάξι μου για προγραμματισμένο service..

Η βρόχα έξω να πέφτει ράι θρού που λέει και ο Ζαμπέτας...Και εγώ αφήνοντας το αμάξι στο συνεργείο έπρεπε να γυρίσω με τα πόδια σπίτι...15 λεπτά περπάτημα μέσα στη βροχή...και όλο αυτή να δυναμώνει...Σε μια στιγμή δεν άντεξα και βρήκα καταφύγιο στο μίνι μάρκετ του Χουάν στη γειτονιά μου...Ο Χουάν από το Αρτίγας της Ουρουγουάης με έχει σώσει πολλές φορές ειδικά στα πολλά χιόνια που τίποτε δεν κυκλοφορεί και πρέπει να πάρεις προμήθειες από κάπου κοντά με τα πόδια...

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ

Μπαίνοντας λοιπόν μέσα να στεγνώσω λίγο και καθώς σκεφτόμουν τι να αγοράσω γιατί δεν είχα σκοπό να πάρω τίποτα, το very old school ραδιοφωνάκι του Χουάν έπαιζε ένα τραγούδι που μου έκανε τρελό κλικ...

Είναι οι στιγμές εκείνες που ακούς κάτι καινούργιο και άγνωστο και ταξιδεύεις μαζί του χωρίς να το θέλεις...Ένα απίστευτο μπάσο, Μεξικάνικα μελωδικά κιθαριστίκα riffs, και ένα ακορντεόν σκέτη μαγεία....Και μια φωνή αυθεντική χωρίς περιτυλίγματα και κορδελάκια....

Με ταξίδεψε η μουσική και ο ακαταλαβίστικος στίχος...Που όμως κάτι έλεγε...και έπρεπε να ανακαλύψω τί ήθελε να πει ο συνάδελφος...Και όλα αυτά δομημένα σε ένα πολύ απλό τραγούδι...σχεδόν παιδική η βασική σύνθεση, αλλά το τέμπο του τραγουδιού σε στέλνει αδιάβαστο!!Είναι κάτι σε βαλσάκι με ραπ στιχουργική γραμμή ενώ υπήρχε και ηχόχρωμα από Ranchera και Cumbia...Χωρίς να καταλαβαίνω λέξη το τραγούδι χτύπησε συναγερμό μέσα μου....

Η φωνή του παλικαριού μου έβγαζε έναν ΠΟΝΟ χωρίς επαναλαμβάνω να καταλαβαίνω λέξη.....Κάπου μέσα μου σκέφτηκα ότι πρόκειται για κάνα γλυκανάλατο ερωτικό στίχο για κάποιον που τον παράτησε η δικιά του και τώρα κλαίει τη μοίρα του.....Έλα όμως που δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα....

Ρωτάω τον Χουάν τι είναι αυτό που ακούμε...ιδέα δεν είχε. Το ίδιο και η γυναίκα του, το ίδιο και η κόρη του...Ευτυχώς...ευτυχώς και μου κοψε να πατήσω το μικροφωνάκι της Google στο κινητό μου....

Δόξα το Γκούγκλι, βρήκα το άσμα...Όταν ήρθα σπίτι ανακάλυψα ότι βρήκα ΔΙΑΜΑΝΤΙ και όχι τραγούδι....Φρέσκο, φρεσκότατο...Το οποίο αυτό διαμάντι άλλαξε κυριολεκτικά τη μέρα μου...Ψάχνοντας να μάθω πληροφορίες χαμένος μέσα στις μεταφράσεις από Ισπανικά σε Αγγλικά κυριολεκτικά ανακάλυψα πράγματα όμορφα και τραγικά συνάμα.... Τέλη Ιούλη του 18 κυκλοφόρησε το τραγούδι και ο 1ος δίσκος του συναδέλφου...

Δεν με μάγεψε απλά το τραγούδι αυτό καθ’ αυτό αλλά ανατρίχιασα κυρίως με όλο το στόρυ του, όπως και το videoclip...

Αυτό εδώ είναι λοιπόν:

Όνομα συναδέλφου: Oscar Cortez Τίτλος τραγουδιού: Callejon 58 (Σοκάκι 58) Δίσκος: Gente Del Este (Άνθρωποι της Ανατολής)

Έκατσα λοιπόν όλο το μεσημεροαπόγευμα να μάθω πληροφορίες για τον συνάδελφο, το τραγούδι και το βιντεοκλίπ...Το παλικάρι είναι Μεξικάνος, 25 χρόνων μεγαλωμένος στο υποβαθμισμένο Ανατολικό Λος Άντζελες από γονείς παράνομους μετανάστες.......

Πιανίστας και ακορντεονίστας από μικρός....

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Το Callejon 58 τελικά δεν είναι ένα γλυκανάλατο ερωτικό τραγουδάκι...Είναι μια ιστορία ολόκληρη...Μιλάει για το πόλεμο των συμμοριών στο Ανατολικό Λος Άντζελες, το ξαφνικό θάνατο των φίλων και την ανάγκη της επιβίωσης ανάμεσα στις συμμορίες...

Ο Όσκαρ σε αυτόν τον πολύ δυνατό και βαρύ στίχο, βάζει τον εαυτό του μέσα στο πόλεμο, συναντώντας τους φίλους του στο Σοκάκι 58 και περιγράφει τη ζωή του μέχρι εκείνη τη συνάντηση που θα είναι η τελευταία για πολλούς....

Καθώς έβρισκα πληροφορίες για το τραγούδι και το βίντεοκλιπ, ανακάλυψα και άλλα καλούδια...Οι συμπρωταγωνιστές του Όσκαρ στο βίντεοκλιπ δεν είναι ηθοποιοί, οι περισσότεροι είναι φίλοι του και πρώην φυλακισμένοι με αναστολή ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν να γίνει το δικαστήριο τους....Όπως βλέπετε και εσείς στο βίντεοκλιπ...."Καλά παιδιά, όλοι τους....."

Όλοι αυτοί πάντως, όπως διάβασα θα είναι μέλη του καστ στην επόμενη σεζόν του Narcos........(Όσοι δεν ξαναμπούνε φυλακή δηλαδή...)

ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Ο Όσκαρ Κορτέζ μεγάλωσε μέσα στη λάσπη και τη φτώχεια του ανατολικού Λος Άντζελες...Πολύ λίγα μίλια μακριά από τη γκλαμουριά, τα αστραφτερά φώτα του Hollywood και τη καρδιά της μουσικής βιομηχανίας....Κι όμως το παλικάρι είναι έτοιμο σε λίγο καιρό να βάλει τα γυαλιά σε πολλούς φτασμένους μουσικούς αστέρες....

Μιλάει και τραγουδάει στη μητρική του γλώσσα και έχει ανοίξει τα φτερά του εδώ στην Αμερική που τον δέχτηκε στην αγκαλιά της έστω και με το ζόρι κάποτε...

Έζησε μέσα στα ναρκωτικά, τις σφαίρες και το θάνατο....Κι όμως έγινε μουσικός και επιβίωσε....

Αλήθεια, ξέρετε γιατί επιβίωσε και πάει τώρα να κατακτήσει το κόσμο?? Γιατί η καθαρή ψυχή δε ζει ποτέ στη λάσπη....

Κι όταν η ψυχή είναι καθαρή, το σώμα και το μυαλό παίρνουν δύναμη...Έτσι επιβιώνεις, προχωράς και φτάνεις στη κορυφή....

Πρέπει όμως ο καθένας να περπατήσει από το δικό του Σοκάκι 58 για να έρθει στο τέλος η εξιλέωση............

G


Featured Notes
Recent Thoughts
Archive

   © 2020 by Greek Avra