© 2020 by Greek Avra  

Karaos

Music Story

When and how the songs were written

Ήταν Λαμπροβδομάδα του 1996...
 
Οι διακοπές του Πάσχα έφταναν σιγά σιγά στο τέλος τους...Εκείνες τις τελευταίες μέρες όμως κάτι σιγόβραζε στη νεολαία του χωριού...Από την Λαμπρή Δευτέρα θυμάμαι ότι μαζευόμασταν τα βράδια έξω από το καφενείο του Τρικούπη, έφερνα το αρμόνιο και στη συνέχεια ξεκινούσε ένα μουσικό γλέντι με άφθονο Μπακάρντι.
Μέχρι που έφτασε εκείνη η μοιραία Λαμπρή Παρασκευή....
Θυμάμαι ήταν μια κρύα και βροχερή νύχτα για την εποχή..Δεν γινόταν να μαζευτούμε έξω...Πήραμε λοιπόν την απόφαση να κάνουμε το λαϊκό γλέντι μας στη πλατεία, στο κουζινάκι του Πανοράματος που ενίοτε δούλευε και σαν μικρό καφενείο από την εποχή του Στέφανου. Πλέον ιδιοκτήτες ήταν ο Μανώλης με τον Ηλία..
Εκεί φέραμε το αρμόνιο μέσα στον μακαρίτη (βλέπε παρακάτω την επεξήγηση 1)...
Επικρατούσε στριμωξίδι, καμιά 20αριά άτομα καθόμασταν διπλά δίπλα σαν σαρδέλες...Το αρμόνιο είχε στηθεί πάνω στον μικρό καταψύκτη του παγωτού, άλλοι βρήκαν θέση πάνω στον "Κορνάρο", το ψυγείο πάγκος που το μοτέρ του θύμιζε τον ήχο των μηχανών του ηρωικού βαποριού της εποχής εκείνης...  
Το απόλυτο σκηνικό της διασκέδασης είχε στηθεί και είχε ξεκινήσει....Χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ωράριο...Όλα κυλούσαν ιδανικά, το φως είχε σβήσει, μόνο 2-3 κεριά υπήρχαν αναμμένα και έδιναν την αίσθηση ότι είμαστε σε κουτούκι...  Παρά την αποπνικτική ατμοσφαίρα από την κάπνα το κέφι δεν έλεγε να καταλαγιάσει...Και η ώρα περνούσε....
Στα διαλείμματα των τραγουδιών λέγαμε ανέκδοτα αλλά και τα κουτσομπολιά του χωριού....Το απόλυτο και πιο hot κουτσομπολιό εκείνων των ημερών ήταν οι περιπέτειες που έζησαν τρεις συγχωριανοί μας κάποιες εβδομάδες πριν....Ναι ήταν οι περιπέτειες του Μηνά, του Γιάννη και του Μπενέτα..Πραγματικά οι περιγραφές ήταν απίστευτες έως κωμικοτραγικές για αυτά που τράβηξαν οι τρεις τους χωρίς να φταίνε σε τίποτα....
Εκείνη τη στιγμή που άκουγα στο σκοτάδι τους άλλους να μιλούν για τα τρία παλικάρια μας, ήταν ένα διάλειμμα από ρεμπέτικα τραγούδια.. Σε λίγο ήρθε η στιγμή για να δώσω το έναυσμα για το επόμενο τραγούδι...Το μυαλό μου είχε κολλήσει από το γέλιο για τα παθήματα των συγχωριανών μου...Είχα κολλήσει αλλά παράλληλα σκεφτόμουν κάτι διαφορετικό...
Αρχίζω να παίζω την επόμενη παραγγελιά, το Πιτσιρικάκι....Παίζω την εισαγωγή, αλλά δεν λέω τον πρώτο στίχο, η σκέψη μου έτρεχε αλλού, προσπαθούσα να ολοκληρώσω αυτό που σκέφτηκα, αλλά μάταια.. Ξαναπαίζω την εισαγωγή και τότε ξεστομίζω αυτό που σκέφτηκα για αρχή του τραγουδιού....
"Τρία γεροντάκια είναι αραγμένα"......για συνεχίστε μάγκες, τους είπα....
Σε δευτερόλεπτα ακούγεται ο Σβατζενέγκερ που έπλενε ποτήρια να λέει: 
"Κάτω στο Σικέλαος παραπονεμένα..."
Χαχαχαχαχαχαχα όλοι μέσα...Πανικός από τα γέλια...
Μετά πετάγεται ο επόμενος: " Θέλουν να φυτέψουν λίγα φασολάκια, μα κακή τους τύχη βγήκανε δεντράκια"....Σε δευτερόλεπτα πετάγεται ο μεθεπόμενος και μας αποτελειώνει απαντώντας στον προηγούμενο.
"Φίλε τα φασόλια μου δεν μοιάζουνε με τ' άλλα, πέντε φύλλα έχουνε και είναι πιο μεγάλα..
Αυτό ήταν....Η βραδιά ξαφνικά άλλαξε μορφή...
 
Ο ένας περίμενε τον άλλον με αγωνία τι θα ξεστομίσει για να πάρει σειρά να συνεχίσει..Εκείνη τη στιγμή είχε ξεκινήσει μια επανάσταση στο χωριό. Ήταν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει...Λαϊκό καθιστό γλέντι, χωρίς παραδοσιακή μουσική και όργανα,  με  στίχους της στιγμής που έπεφταν βροχή...Ευτυχώς που ο μεγαλύτερος της παρέας, ο Νίκος ο γραμματέας της κοινότητας, πήρε χαρτί και στυλό και τα έγραψε όλα ...
Έτσι πέρασε εκείνη η νύχτα μέχρι το ξημέρωμα...Όλοι μαζί μετά πήραμε το δρόμο για την έξω βρύση για να δροσιστούμε καθώς η και η βραδινή βροχή είχε δόση τη θέση της σε ένα ανοιξιάτικο χάραμα...
(Δες παρακάτω την επεξήγηση 2)

 
Εκείνη τη βραδιά γράφτηκαν στίχοι πάνω σε εννιά τραγούδια, από τα οποία  σώθηκαν αυτούσια στο χαρτί τα επτά. Τα άλλα δύο δεν υπήρχαν ολοκληρωμένα στο μπλοκάκι αλλά υπάρχουν ακόμα στο μυαλό κάποιων και σιγοτραγουδιούνται τα καλοκαίρια.....
 ΄Έτσι γράφτηκαν φίλοι μου τα τραγούδια του Καράου...
  G
 
 

It's time for CD recording

Έχουν περάσει πια τέσσερα χρόνια...
 
Κάθε καλοκαίρι και Πάσχα από το '96 και μετά, τα τραγούδια του Καράου είναι must σε κάθε μουσική εκδήλωση του χωριού, είτε επίσημη, είτε ανεπίσημη. Στο τέλος κάθε βραδιάς "έπρεπε" να ακουστούν ..
Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα...Τα τραγούδια εξακολουθούσαν να βρίσκονται γραμμένα σε ένα χαρτί μοναδικό και ο μόνος που είχε αυτό το χαρτί και ήξερε όλους τους στίχους ήμουν εγώ...
Το θέμα δεν ήταν να τραγουδάω εγώ τα άσματα, αλλά να τα ξέρουν όλοι και να συμμετέχουν...
Έτσι μου ήρθε η ιδέα...Να γραφτεί ένα cd για να μείνει στην ιστορία...
Πλέον είχαμε γιορτάσει το milenium. Η νέα χιλιετία είχε ήδη μπει..Και αυτές οι διακοπές των Χριστουγέννων έφταναν στο τέλος τους. Ήταν η ημέρα των Φώτων, μια μέρα με πολύ χιόνι στη Καλλίπολη του Πειραιά. Εκείνο το μεσημέρι συναντηθήκαμε στο στούντιο του Γιάννη Χαλκιά στο υπόγειο του σπιτιού του για τις τελικές εγγραφές...Ήταν ένα στούντιο, παλιός θάλαμος ψυγείου, ο οποίος μας παρείχε τη τέλεια ηχομόνωση
(δες παρακάτω την επεξήγηση 3).
Είχαν προηγηθεί πολλές ακόμα συναντήσεις μας με τον Γιάννη για να γίνει η προεργασία, το κτίσιμο, οι εγγραφές των τραγουδιών χωρίς τους στίχους και γενικά να φτιαχτεί η δομή των ασμάτων και του cd..Φάγαμε ατελείωτες ώρες τους προηγούμενους τρεις μήνες ώστε να προετοιμάσουμε εκείνη τη μέρα. Αλλά τα καταφέραμε και μείναμε πιστοί στο χρονοδιάγραμμα που είχαμε βάλει..Να φτάσουμε σε εκείνη τη μέρα..
Είχε νυχτώσει αρκετά πια όταν στην παρέα μας προστέθηκε και ο Νίκος ο Φαρμακίδης. Ήταν ο άνθρωπος που με την μοναδική φωνή του θα εκφωνούσε την αφήγηση της ιστορίας.. Οι εγγραφές των τραγουδιών είχαν τελειώσει, ο Γιάννης και εγώ είμασταν κομμάτια από την υπερπροσπάθεια στο τραγούδι. Το μόνο που έμενε για να ολοκληρωθεί το cd ήταν η αφήγηση της ιστορίας που είχα γράψει σε χαρτί. Της ιστορίας όπως την θυμόμουν απ' τα προηγούμενα χρόνια, από τις διηγήσεις, τα κουτσομπολιά, αλλά κυρίως από τις μαρτυρίες των ίδιων των θυμάτων για όλα αυτά που τράβηξαν...
Η ώρα περνούσε, ήταν αδύνατον να ολοκληρωθεί η εγγραφή της διήγησης...Εκείνες τις βραδυνές ώρες πρέπει να αλλάξαμε συκώτι από τα γέλια..Ξεκινούσε ο Νίκος να αφηγείται και να σου ξαφνικά ένα τρελό γέλιο από τους τρεις μας...Και ξανά...και ξανά..και ξανά....Πρέπει να έγιναν πάνω από τριάντα προσπάθειες (takes) ώστε τελικά να ολοκληρωθεί η αφήγηση σε σοβαρό ύφος (!!!)...
Κάπως έτσι φίλοι μου έγινε η εγγραφή των τραγουδιών τότε το μακρινό 2000...
Από τότε αυτό το cd υπάρχει σχεδόν σε κάθε Πυλιάτικο σπίτι, αλλά και σε αρκετά ακόμα. Στη συνέχεια η τεχνολογία μας βοήθησε ώστε να βγάλουμε τα τραγούδια σε Mp3 και να μπορούμε πιο εύκολα να τα μοιραζόμαστε, να τα ακούμε και να διασκεδάζουμε...
G
 

From now on...and more words

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη δημιουργία αυτού το cd...
 
Στο ηλεκτρονικό αυτό cd deluxe edition μπορείτε να ακούσετε τα τραγούδια, να διαβάσετε τους στίχους. αλλά και να μάθετε τις νόμιμες λεπτομέρειες του κάθε τραγουδιού. Αυτό γίνεται αν πάτε και πατήσετε την επιλογή της νότας τέρμα δεξιά σε κάθε τραγούδι αμέσως μετά την επιλογή του ήχου (volume). Το cd αυτή τη χρονική στιγμή είναι διαθέσιμο μόνο για δωρεάν ακρόαση. Μελλοντικά θα είναι διαθέσιμο και για δωρεάν κατέβασμα (downloading). Ελπίζω να το απολαύσετε και να θυμηθείτε εκείνα τα ηρωικά χρόνια...
Τώρα θα αναφέρω κάποιες γενικές πληροφορίες. Οι ειδικές λεπτομέρειες αναφέρονται στο cd. Να πω εδώ πως για λόγους που έχουν να κάνουν με τη δομή των ηλεκτρονικών άλμπουμ σε όλο το σάιτ μου, των playlists αλλά  και της πλατφόρμας που φιλοξενείται αυτό το σάιτ, οι τίτλοι είναι επίτηδες γραμμένοι σε greeklish για λόγους που έχουν να κάνουν με τη σωστή παρουσίαση των άλμπουμ.  

1) Στίχοι: Νεολαία Πυλών Καρπάθου
2) Μουσική: Αναφέρονται οι δημιουργοί σε κάθε τραγούδι
3) Τραγούδια: Αναφέρονται οι αυθεντικοί τίτλοι προέλευσης σε κάθε άσμα
4) Πλήκτρα, τραγούδι, εκμάθηση,  συντονισμός: Γιώργος Λυριστής
5) Κιθάρα, Τραγούδι, Επεξεργασία, Εγγραφή: Γιάννης Χαλκιάς
6) Κείμενο ιστορίας: Γιώργος Λυριστής
7) Αφήγηση ιστορίας: Νίκος Φαρμακίδης  
8) Στούντιο Ηχογραφήσεων: " Το Ψυγείο"
Αυτή η σελίδα φτιάχτηκε και αυτές οι γραμμές που διαβάζετε τώρα, άρχισαν να γράφονται 6 Γενάρη του 2020. Σαν σήμερα πριν από 20 ακριβώς χρόνια πήρε σάρκα και οστά αυτό το cd..Όλες οι παραπάνω μνήμες και θύμισες που αναφέρω υπάρχουν καταγεγραμμένες στο αρχείο μου από την εποχή εκείνη, χωρίς αλλαγές.
Πλέον η τεχνολογία μου δίνει τη δυνατότητα να πάω αυτό το cd ένα βήμα παραπέρα, να το ξανακάνω επίκαιρο.. Ήρθε λοιπόν η ώρα να μοιραστώ όλα αυτά μαζί σας σαν φόρος τιμής προς τη γενιά μου αλλά και σαν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές...Μα πιο πολύ θέλω να μείνει για πάντα χαραγμένη η μνήμη των τριών αυτών απλών συγχωριανών μας που ο καθένας τους κουβαλάει πάνω του μια τεράστια ιστορία..
Ο Μηνάς, ο Γιάννης και ο Μπενέτας θα ζουν για πάντα μέσα από αυτό το άλμπουμ...
Να είστε πάντα καλά για να είμαι καλύτερα...
New Jersey 28 Ιανουαρίου 2020
G

Stoy Karaou to Potami - CD

Explanations

Επεξηγήσεις
1) Μακαρίτης: Μακαρίτης ονομαζόταν η στιβαρή μεταλλική θήκη (flight case) εκείνου του πρώτου μου επαγγελματικού αρμονίου. Ήταν αρκετά μεγάλη και έμοιαζε με μικρό φέρετρο. Πήρε την ονομασία της αυτή από το μέγεθος της, αλλά και από κάποιες άλλες καταστάσεις (το αναφέρω κόσμια και διπλωματικά αυτό....) 
Ο "μακαρίτης" ζύγιζε σχεδόν το διπλάσιο απ' ότι το ίδιο το όργανο και χρειαζόταν δύο άτομα για τη μεταφορά του αρμονίου μέσα στη θήκη αυτή σε μεγάλες αποστάσεις.. [Go up]
2) Τερματισμός στην Έξω Βρύση: Θεωρούταν must ύστερα από κάθε νυχτερινή εκδήλωση ή "δραστηριότητα" στο χωριό, να καταλήγουμε στην Έξω Βρύση . Αυτό το δικό μας νεράκι είχε και έχει την ικανότητα εκτός από το να μας ξεδιψάει....να μας φέρνει στα ίσα μας ύστερα από μεθύσι, να μας ξεπλένει τα ρούχα ύστερα από εκείνους τους τρομερούς "αυγοπόλεμους", να μας καθαρίζει τα "κλεμμένα" φρούτα μας και τέλος να μας λούζει ώστε να πάμε στο σπίτι μας καθαροί σαν να μην συνέβη τίποτα το προηγούμενο βράδυ...Δεν είναι λίγες οι φορές που αρκετοί οι οποίοι πότιζαν τα κτήματα τους τα πρωινά του Αυγούστου διαμαρτύρονταν ότι το νερό μύριζε, tide, σαμπουάν, φυτοφάρμακο, ακόμα και........αφρόλουτρο.......  [Go up]
3) Το στούντιο ψυγείο: Στη καριέρα μου μέχρι τώρα έχω επισκεφτεί δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες μουσικά στούντιο, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο εξεζητημένα. Αυτός όμως ο θάλαμος - ψυγείο στο υπόγειο του Γιάννη, ήταν κάτι το ανεπανάληπτα ωραίο. Είχε βέβαια και τα ευτράπελα του αυτός ο θάλαμος, αφού όταν έκανε κρύο έξω, έκανε παγωνιά και μέσα, ενώ όταν είχε ζέστη έξω, μέσα ήταν φούρνος. Πάντως ο ήχος δεν έφευγε με τίποτα από εκεί για παραδίπλα και αυτό ήταν που μας ένοιαζε...Εκπληκτική εμπειρία και απίστευτος οικοδεσπότης ο Γιάννης!!!Μέχρι τα καλά σερβίτσια της γιαγιάς του κατέβαζε από το πάνω σαλόνι για να μας κεράσει καφέ....Αυτό τα λέει όλα....[Go up]